Зуны сар зургаа биш гэдэг Монгол ардын үг бий. Иймээс ч зун зурсхийгээд өнгөрлөө гэж орчин цагийн хүмүүс ярьдаг биз. Хэдхэн хоногийн дараа зуны сар дуусаж, намрын налгар өдрүүд хаяа дэрлэх нь ээ. Иймд бид зуныг үдэх үүднээс ЗУРГААН шүлэг сонордуулж байна.
Л.Өлзийтөгс - Улаанбаатарт бороо орж байна
Хэтэрхий бүүдгэр, зэврүү оргиод л
Улаанбаатарт бороо орж байна
Хэн ч чамайг орлож чадахгүй
Улаанбаатарт бороо орж байна
Үнэрийг чинь хайж өөрийгөө үнэрлээд л
Улаанбаатарт бороо орж байна
Үсээ самнаагүй, зүсээ тольдоогүй өдрүүд
Улаанбаатарт бороо орж байна
Харчихмаар юу ч алга, гэр хоосон
Улаанбаатарт бороо орж байна
Хаа эрт орж л байсан бороо
Улаанбаатарт одоо ч орж байна
Чамгүйгээр бороо орж,
Чамгүйгээр би амьсгалж, цохилж байна
Итгэмээргүй юм, үнэмшмээргүй юм.
Энд, чиний эзгүйд бороо орж байна.
Яруу найрагч Х.Нямхишиг - Дүнзэн байшин
Дүнзэн байшин голын эрэгт
Мод мэт
Дүрс нь голын усанд
Чулуу мэт
Дээвэр нь моддын мөчир дор дарагдчихсан
Дээрээс нь он цаг дарчихсан
Цонхоор нь шагайдаг саран уйдчихаад
Тоохоо больчихсон
Цоонотол нь ээдэг наран ч бас уйдчихаад
Тойрдог болчихсон
Салхинд хүн шиг исгэрдэг, шувуу шиг жиргэдэг
Бас, чоно шиг ульдаг
Самар шиг, өвс шиг, жимс шиг үнэртдэг
Байшин биш шиг харагддаг
Дүнзэн байшин голын эрэгт
Мод мэт
Дүрс нь голын усанд
Чулуу мэт…
Яруу найрагч Б.Лхагвасүрэн - Зун их зүүд
Тээрсэн нохой гэрийн сүүдэрт
Тэнийлгэсэн арьс шиг сунайна
Саамандаа цохиулсан унага
Сагагаа эрүүлэн унтана
Нумын бөгтрөг шиг майга хөлтэй хүүхэд
Нүцгэн ходоогоо гарган зогсоно
Хоёр хөлөн дундуур нь
Холоо саахалтын гурван гэр харагдана
Саяхан эндээс айрганд халамцсан эр
Солгой хоолойгоор "ар хөвч" дуулан бүдгэрнэ
Аяын салхи, адууны салхи хоёрын сэвэлзээнд
Ааруул дээрх элээний үргээлгэ дэрвэнэ
Манхны оройгоос
Шар утаа савсаж
Майхны баадангаас
Даалимбаны хиншүү ханхална
Оодонгийн улаан тугалнууд
"Огинскийн полонез" бүжиглэнэ...
Яруу найрагч Г.Аюурзана- Дурсамж
Гучин нас хүрэхэд, итгэж болох хүмүүс
Гудамжаар хийсэх сүүлчийн навчис шиг улам л ховордоно
Ойд хашгирсан, хүүхэн хүний богинохон нэр шиг
Олон дахин цуурайтавч сураггүй замхрах
Хүн чанар, шударга ариуны тухай
Хүүхэд насны цагаахан төсөөллөө өрөвдөнө
Цагаахан итгэлийг минь туучлах гутлуудын дороос
Цас нужигнах, өвөл айсуй дуулдана.
Ий-тий. Хорин хэдэн өвлийн дурсамж
Энэ намар намайг юутай их хайрна вэ
Итгэж болох хүмүүс гудамжаар хөглөрөх навчис шиг
Тэр л дурсамж руу цувна.
Тэр л дурсамж руу,
Тэгэхдээ ганц нэгээрээ, тасралтгүй!
Нобелийн шагналт зохиолч Томас Транстрүмэр- Мод, тэнгэр хоёр
Бороон дундуур алхах нэгэн мод
Борог саарал урсгал дор өнгөрсөн цагийг сандаачна
Жимсний бутан дээр суух хөөндэй шувуу шиг тэр
Жиндүү бороонд өртөөгүй бүхнийг цуглуулахаар яваа нь энэ
Бороо зогсож мод ч бас дороо хөшихүй
Болор мэт тунгалаг шөнө нам гүмд дарагдана.
Огторгуйд цасан ширхэг дэлбээлэх тэрхэн агшинд
Одоохон бидний юу ч юм хийхийг тэд сэмхэн хүлээнэ...
Эдна Сент-Винсент Миллей (1892-1950)
Цаг хугацаа тайвшрал авчирдаггүй, шаналлыг минь
Цаг хугацаа эдгээнэ гэж хэлсэн та нар бүгд худалч!
Уйлагнах борооноор би түүнийгээ санаж,
Угалзат давалгаа хумигдахад түүнийгээ хүсдэг.
Түрүүчийн цас уулын энгэр бүрээс хайлж
Түүдгийн утаа болжээ, хуучин оны навч ч...
Ноднин жилийн гашуун хайр гэвч сэтгэлд минь
Овоороостой байна, хуучирсан бодлуудын минь дэргэд.
Түүнийг минь санагдуулж, өөдөөс мэлтийх зуун газарт
Очихоосоо би айдаг болж. Гэлээ ч
Түүний хөл хүрээгүй, төрх нь гэрэлтээгүй газар
Түр ч атугай тайвширюу гэж очихдоо
“Түүнийг минь санагдуулах юм энд алга аа” гэж
Түгшиж мэгдэхдээ түүнийг л саначих юм.
Л.Баяр
