Энэтхэг улсад шашны чиглэлээр суралцдаг 179 хүүхэд, багш нар өнгөрсөн зургадугаар сард тусгай үүргийн онгоцоор эх орондоо ирсэн билээ.

Хүүхдүүд эх орондоо ирсэн даруйдаа 35 хоног тусгаарлалтын дэглэм сахисан юм. Тэгвэл тусгаарлалтын хугацаа өчигдөр дуусч тэд гэртээ харьлаа. Ийнхүү 179 гэр бүл халуун ам бүлээрээ цугларч, санасан, бэтгэрсэн сэтгэлээ дэвтээх боломжийг Улсын онцгой комиссоос гаргаж өгсөн нь сайшаалтай хэрэг. 

Гэвч....

Өдгөө тусгай үүргийн онгоцонд багтаж чадаагүй 100 гаруй ламхай эх нутгийнхаа зүг саравчлан харсаар сууна. 

Тэд уйлж байна, бас айж байна.

Тэдний амь насыг нь хамгаалах үүднээс лам багш нар нь ариун цэвэр чанадлан сахиж, хүүхэд бүрийг сэтгэл санаагаар дэмжиж байгаа аж. Гэвч ойролцоох газруудад халдвар эрчимтэй тархаж буйгаас болж зарим хүүхдийн сэтгэл санаа тогтворгүйтэх, айж сандрах, гэр бүлээ үгүйлж санагалзах нь олширсон байна. Тиймээс дараагийн тусгай үүргийн онгоцыг нэн яаралтай хөөргөж, дээрх хүүхдүүдийг эх оронд нь буцаах гарц, гаргалааг лам багш нар нь хайж байгаа гэсэн.

Харамсалтай, нь УОК-оос одоогоор ямар нэг хариу өгөөгүй бөгөөд дараагийн тусгай үүргийн онгоц хэзээ хөөргөх талаараа ч тодорхой шийд гаргаагүй юм.

УОК-оос гаргасан шийдвэрийн дагуу бол насанд хүрээгүй хүүхдийг нэн яаралтай нутаг буцах жагсаалтад оруулах учиртай. Энэ ч утгаараа Энэтхэг улсын ядуусын хороололтой хаяа залган айж бэргэж суугаа ламтай нарыг авчрах тусгай үүргийн онгоцоор авах нь зүйн хэрэг байлтай. 

Гэтэл Шинэ Дели зэрэг томоохон хотуудад суралцаж байсан оюутан залуусыг (эмчилгээ хийлгэсэн 10 гаруй хүн багтсан) хамгийн түрүүнд авсан атлаа насанд хүрээгүй 100 гаруй хүүхдийг эх оронд нь авчрахдаа хойрго хандаж буйн учир юу вэ. 

Эх нутгийнхаа зүг 100 бяцхан зүрх тэмүүлж байна. Тэд айж байна, бас уйлж байна.

Г.Маргад