Бид охидоо хаана нуух ёстой вэ. Хэдхэн хоногийн өмнө сэтгэл сэрд хийлгэсэн нэгэн тоо баримтыг олж уншаад, өөрийн эрхгүй ийнхүү бодлоо. Манай улсад 8-13 насны эмэгтэй хүүхдийн 60-70 хувь нь бэлгийн хүчирхийлэлд өртсөн байдаг болохыг ЦЕГ-ын Урьдчилан сэргийлэх хэлтсийн чиглэлийн ахлах мэргэжилтэн цагдаагийн дэд хурандаа Б.Чулуунтамир нэгэн хэвлэлд өгсөн ярилцлагадаа дурджээ. Үнэхээр аймшигтай сэтгэл өвтгөм тоо баримт.

Бага насны хүүхдүүд ямар нэгэн хэлбэрээр хүчирхийлэлд өртөж, гэмт хэрэгтнүүдийн золиос болж байгаа талаар албаныхан ийн хэлж, мэдээлдэг. Гэвч жилээс жилд хохирогчийн тоо өсөн нэмэгдсээр.

Үүнд хэн анхаарал хандуулж, бяцхан үрсийнхээ ирээдүйг сүүдэртүүлэхгүй авч үлдэх ёстой вэ. Уг асуултын хариулт эзэнгүй үлдсээр, хүүхдүүд хохирсоор байна.

Энд дахин нэг баримтыг дурдахад, 2020 он гарсаар 160 хүүхэд бэлгийн хүчирхийллийн гэмт хэрэгт өртөж, бяцхан зүрхэндээ гар толботой үлджээ.  Энэ нь ч цаашид амьдралд нь нөлөөлдөг байна. Тодруулбал, өнгөрсөн жил биеэ үнэлэгчдийн дунд судалгаа явуулж үзэхэд 70 орчим хувь нь бага насандаа ойр дотныхоо хүмүүст хүчирхийлүүлж байсан эмэгтэйчүүд байжээ. Түүнчлэн гэмт хэрэг үйлдэж байгаа бүлэглэлүүд болох халаасны хулгай, дээрэм, залилан мэхлэх гэх мэт эмэгтэй хүмүүсийн үйлдэж байгаа гэмт хэргүүдийг судалж үзэхэд мөн ялгаагүй 60 гаруй хувь бага насандаа ямар нэгэн хэлбэрээр бэлгийн дарамтад өртөж байсан хүмүүс байдаг байна. Тэгэхээр энэ төрлийн гэмт хэрэг дээр нийгэм өөрөө их эмзэг хандах учир гэдгийг албаны эх сурвалж мэдээлсэн байна.

Манай улс уг нь Хүүхэд хамгааллын тухай хуультай, хуулийн хэрэгжилтийг хангуулах учиртай төрийн болон төрийн бус нэлээгүй байгууллага бий. Гэр бүл, хүүхэд, залуучуудын хөгжлийн газар, Хүний эрхийн үндэсний комисс, Монгол Эмэгтэйчүүдийн холбоо ТББ зэрэг нэлээд олон газрын гуншиг энд нэрлэж болно. Гэвч тэдний хийж хэрэгжүүлж байгаа ажил төдийлөн үр дүнд хүрэхгүй байгааг дээрх тоо баримт бэлхнээ илчилж байх шиг.

Б.Батчимэг