Урин цаг ирж, хүн зоны сэтгэл тэнийж байгаа ч цар тахал гэгч аюулт өвчин улам л хүрээгээ тэлсээр. Өдөрт илрэх тохиолдол 2000 гарч, 9-10-аараа ганцхан хоногт хорвоог орхиж буй харамсалтай мэдээг  та бид шүүрс алдан сонсохоос өөрөөр яаж ч чадахгүй сууна. Төр, засаг ч итгэхээ больж, өөрсдийгөө, гэр бүлээ, ойр дотных хүмүүсийнхээ эрүүл мэндэд анхааръя гэдэг аминчхан бодолтойгоор өдөр хоногийг өнгөрүүлж байна.

Харин засаг төр нь зургаадугаар сарын 15-ныг гэхэд халдварын тоо буурч эхэлнэ, долоодугаар сарын сүүлч, наймдугаар сарын эхээр  халдвар, нас баралт эрс багасч, Ковидгүй зуныг хамтдаа үзнэ гэх үлгэрээ ярьсаар. Гэтэл эрдэнэт хүний амь өдөрт хэдэн арваараа эрсдэж, тэдгээрийн ар гэр, үр хүүхэд эмгэнэн гашуудсаар. Энэ бүхэн юунаас үүдэлтэй вэ.

Ерөнхийлөгч Х.Баттулга сэнтийгээсээ буухаасаа өмнө баруун, солгойгүй одон, медаль тарааж, буцах хүнд үнээ тугал нийлэх хамаагүй гэгчийг тэрбээр үлгэрлэв. Төв талбай шагнал хүртэгсдийн хөлд дарагдан, өдгөө найраар хавтгайрч байна.

Нөгөө талд Монгол Улсын Ерөнхийлөгчийн сонгуулиар нэр дэвшигчид орон нутагт бүхэл бүтэл десант авч очиж, энэ хэрээр халдвараа дотооддоо барьж дөнгөж байсан аймгууд өнөөдөр хэдийнэ эрсдэлийн томоохон бүс болсон. Энэ мэтээр дээдчүүлийн тарих гай ихэдсэн үү гэхээс багадаагүй.

Өнөөдөр Үндэсний баяр наадмаа тэмдэглэнэ хэмээн хөөрцөглөж, Ардын хувьсгалын 100 жилийн ойн медалийг нэг тэрбумаар хэвлүүлэн тараахаар зэхэж сууна. Өнгөрсөн жилийн хувьд халдварыг дотооддоо алдаагүй байж наадмаа хийгээгүй.

 Гэтэл өдгөө таван хүн тутмын нэг нь өвчилж, эмнэлэг нь өвчтөнөөр дүүрч, хүүхдүүд олноор өвчилж, өвчилсөн нэг нь өдөртөө хүндэрч эндэн, ар гэрийнхэн нь хөдөөлүүлж ч чадахгүй гашуун нулимстайгаа холилдон суухад баярлана, наадамлана гэж хөөрцөглөх. Түүнийхээ оронд наадамдаа төсөвлөсөн 10 тэрбумаа цар тахалдаа, удахгүй хичээл, сургууль нь эхлэх хүүхэд багачуудаа шуурхай вакцинжуулахад зориулбал яасан юм бэ. Дараа жилийн наадам гэж байхаас дараагийн амь гэж байдаггүй.

У.Тэргэл