Ub.Life. Энэ сайтыг манайхан танина, бас мэднэ. Бүгдээрээ унших дуртай. Ялангуяа залуу үеийнхэн. Энгийн мөртлөө, бүр тэгснээ оруулсан нийтлэл, сурвалжлагыг нь унших цаанаа л эерэг. Үүсгэн байгуулсан цагаасаа парламентад “домог” болсон эсвэл тодрох гэсэн улстөрчдийг, улиг болсон сэдвийг, хаа нэг гардаг сенсаацийг хөөж нийгэмд танигдах, хандалтаа өсгөх нь энэ сайтын редакцийн бодлого биш байв.
Эсрэгээрээ мэдээг хэрхэн баяжуулж “урлах”, өөр өнгө “нэмэх” замаар олон нийтэд хүргэдэг нь тэдний онцлог. “Амттай”, “Зугаатай”, заримдаа “Сургамжтай” талаас нь нийтлэх нь бусдаас ялгарах шалтгаан. Эзэмшсэн, мэргэжил, эрхэлж буй ажилдаа мэргэжлийн ёс зүйгээ баримтлах нь энэ сайтын гол зарчим, бусдад мэдээлэл түгээх шат дамжлагыг албаны байр суурь, уламжлал болсон хэлбэрт баригдахгүйгээр олон талын өнцгөөс, тэгэхдээ уншууртай, хоржоонтой байдлаар түгээдэг гэсэн үг. Үүгээрээ тэд Монголын сэтгүүл зүйн салбарын шинэ үзэгдэл юм.
Сэтгүүлч сэтгүүлчийнхээ тухай бичиж, зураглах нь нэг бодлын “эмээх” шалтгаан, нөгөө талаар “зориглох” сэдэл. Цаг үеийн болон өөр бусад сэдвээр аль болох адилхан өнцгөөс биш, өөр талаас нь, ялангуяа нийтлэл, сурвалжлага, ярилцлага бэлтгэж хүргэх нь асуудал. Үргэлж асуулт дагуулдаг билээ.
Гагцхүү салбартаа шинэ өнгө төрхийг зурж, уншигчдадаа хэрхэн, яаж хүргэх нь сэтгүүл зүй, тухайн редакцийн үүрэг. Ялангуяа өөрийн гэсэн байр сууриа олсон редакцийг дүгнэж, үнэлгээ өгөх нь жирийн нэг сэтгүүлчийн хувьд ахадсан ачаа, бичих шалтгаан, сэдэв биш. Харин "улиг" болсон нэгнийг ч ухаад гаргаж ирдэг нь Ub.Life, тэнд ажиллаж байгаа сэтгүүлчдийн мэдрэмж, чадварыг өгүүлдэг, харуулдаг юм.
Б.Энхцэцэг, Ж.Тэгшжаргал, Ж.Хулан гэсэн нэрийг манай салбарынхан мэднэ. Танил болсон авторууд. Тэднийг бид унших дуртай. Асуудалд нийтийн шуурч байгаа өнцгөөс харах, хандах биш тэс ондоо өнцгөөс харж, дүгнэдэг болохоор нь. Аливаа асуудлыг агуулгаар нь бус "Амттай" болгохын тулд зорьж бичдэгт нь.
Өдгөө тэд “New York Times” хэмээх дэлхийн хэмжээний хэвлэлтэй хамтран ажиллаж байна. Нийтлэлээ улам бүр “амттай” болж байгаагийн нэг хэлбэр юмдаг уу даа...
С.Гандөл
