Монгол Улс ардчилсан улс гэдгээ Үндсэн хуулиараа тунхагладаг. Ардчилсан улсын гол шинж нь хүний эрх, эрх чөлөөг хангах явдал. Монгол Улсын иргэн бүр үзэл бодлоо чөлөөтэй илэрхийлэх, үг хэлэх, хэвлэн нийтлэх эрхтэй. Харамсалтай нь цар тахлын үеийг далимдуулж энэ эрхийг нь иргэдээс “булааж” байна.

Өнөөдөр жирийн иргэн талбай дээр лоозон бариад жагсах эрхгүй хөөж, туугаад байдаг. Харин улс төрийн томоохон албан тушаалтанд энэ эрх нээлттэй, гудас, хөнжлийг нь булаахаас өөрөөр халдаж чаддаггүй. Ийм л ялгаварлал дунд бид аж төрж байна. Ийм байдалд дасах ёстой гэж үү. Уг нь иргэдийг зөрчигдсөн эрхийг хамгаалах, бидний өмнөөс дуу хоолойгоо илэрхийлэх Хүний эрхийн үндэсний комисс нэртэй байгууллага бий.

Энд сонгогдсон таван гишүүн хүний эрхийг дээд зэргээр хангахад бүхий л хүчээ дайчилна гэж амласан юм.

Тэгвэл цар тахлын үеэр иргэдийн эрх зөрчигдөх асуудал ар араасаа гарч байхад тэд хаана байна. Бидний эрх ашгийг илэрхийлж, нүдний оронд нүд, чихний оронд чих болно гэж сонгогдоогүй гэж үү.

Хамгийн сүүлд л гэхэд Ерөнхийлөгчийн тангараг өргөх ёслолын үеэр үзэл бодлоо илэрхийлсэн залуучуудтай гэмт хэрэгтэн барьж буй мэт л харьцана лээ. Цагдаа нар нь хэний хэний эрх ашгийг хамгаалж, хэнд үйлчлэхээ мэддэггүй. Төрийн албан хаагч гэдгээ төрд үйлчлэх ёстой гээд ойлгочихсон. Үүнийг нь ярьж, ойлгуулж, иргэдийнхээ эрх ашгийн төлөө тэмцэж чаддаггүй, ийм л ХЭҮК-той.

А.Сүх