Яруу найрагч Далхсүрэнгийн Даваажаргал "Өчигдөр мэт" шүлгийн түүврээ өлгийдлөө. Энэ нь түүний анхны яруу найргийн ном юм. Номын нээлт баасан гарагт буюу тавдугаар сарын 29-нд "Art of UB" арт галерейд болох гэж байна. Ингээд түүний шинэхэн номоос дараах 10 шүлгийг онцолъё.

***

Хүүгийн минь
Хөл нь цэврүүтчихжээ.
Амьдралд олон
Томдсон
Багадсан
Үнэтэй
Хямдхан гутал байгаа даа
Аль нь ч тэгээд туйлдуулна даа.

***

Хаврын өдрүүд салхиндаа тогтохгүй
Хаа саагүй юм бүхэн өнгөө солих гээд уймарч байна, энэ хавар.
Хаана яваа сургийг нь дуулаагүй
Харь хөндий мэт болчихсон аав аа
Дулаахан хувцаслаарай, борог өдрүүдэд л биеэ бодоорой
Духны тань үрчлээ  улам гүн болчихсон уу
Дуугүйхан суугаад тамхиа татаж байна уу?
Аяга хоолоо бүлээн дээр нь идээрэй
Аагтай л цай шиг дэвэрч явсан үе шиг тань
Аанай л охин чинь дэвэрч асгарч явна
Дааж барахгүй тавилан шүү
Даарч байна уу гээд хөлийг минь цээжиндээ бүлээцүүлдэг
Тийм л бүлээн дурсамжаараа амь зогоож байна.
Хэзээ нэгэн цагт уулзана гэж боддог уйтгар дүүрэн харцыг тань хараад
Хаана нь гээсэн тавиланг дахин сануулна гэж боддог.

***

Хүйтэн хүмүүсийн
алганы бүлээн шиг
хонхорт
Амь тавина, би.

***

Эвхээтэй хувцасны нугалаас бүрд
Эвлүүлж хийжээ чи сэтгэлээ
Эвхээс бүрээс нь задалбаас
Чиний гарнаас атгана.
Энэ жижигхэн чемоданд чи өөрийгөө дайгаад явуулснаа анзаарахгүй
Ийм л гэгээн болохоор чамд
Хайртай гэдгээ ч хэлж зүрхлэхгүй.

Цаг хугацаа биднийх байхаа больсон ч
Дурсамж биднийх шүү.

***

Өглөө хаалгаа хаахаас өмнөхөн чиний зүүдийг
Үргэлжлүүлэн харах нүд минь байг!
Орой чамайг хүлээн гутлын чимээ бүхнийг
Орцноос өгсөхөд ялгаж сурлаа.
Үзэгнийх нь халуунаас дуслах бэх болвол
Үргэлж нэрийг чинь бичих цаас хайна
Хоолойноос чинь түрэх үгс болвол
Хашхирна гэдэг утгагүй болно.
Хавар болоход чи намраас эхлүүлсэн тууждаа
Хачин ядарчихсан дүрд нь орчихсон хүн
Харьж ирэхдээ салхинд хэчнээн хайртайгаа
Харилцуураар ярьсаар гэрийнхээ үүдийг татна.

***

Чиний мартсан эсвэл
Санахыг ч хүсэхгүй дурсамжуудаар
Өнөөдрийг эсгэж маргаашийг оёж
Нөгөөдрийг ээрэхдээ
Тасарчих вий гэж болгоомжилно, өөрийгөө
Чи бидний
Авхуулсан зураг шигээ жаргалтай өдрүүдийг
хэвлэж гаргаад ханандаа өлгөвөл
ахиж хэзээ ч өнгөрснийг сөхөж ам муруйхгүй...
тасарчих вий гэж болгоомлжох хэрэггүй, өөрсдийгөө
Бидний цуглуулсан
Цаг хугацааг хайрцагт хийгээд хөлдөөчихвөл
Мөхөөлдөс долоох мэт сайхан санагдах болов уу?
Хэлээ наалдуулаад хайртай гэж хэлж үзэх сэн
Чадах болов уу?
Ирмэгээсээ эхлэн дусал бөнжигнөхөд
Цангасан тавьлангаа ханатал нь усалчхаад
Тарьж ургуулаад хурааж үзвэл
Эмгээн энэ бидний яруу найраг гээд
Үнэрлэх болов уу? тасарчих вий гэх утсаар
Хөвөрдсөөр л байх
Чи бидний хайр
Өрөөлийн харцанд буух уран зураг аа...

***

Өнгөрсөн намар чиний түүсэн навчис
Өглөөхөн гомдсон чам шиг хүрвэл үйрчихнэ.
Өршөөл эрсэн харц ч ойлгогдохоор
Өр зөөлөн амьдарч байж бид
Өөр яах ёстойг заримдаа гайхдаг.

Дутуу юм олон ч гэлээ
Дуу чимээнээс илүү бидэнд анир чимээгүй дэм болно.
Дүүрэн үе ч бидэнд тохиох билээ
Дүнсгэр чимээгүй бидэнд гай чирэх ч олон билээ.

***

Асаасан түүдэг харанхуйд тэмүүлж дүрэлзэнэ
Анир гүм тийм шөнө шүлэг, шүлэг л дуудмаар
Ангаж цангасан үгсээр тэргэлтэх сэтгэлийг
Ахин дахин харахгүй бол
Амьдарч чадахгүй нь ээ!

***

Чиний мартсан дурсамжинд
Би амьдардаг.

***

Жигүүр ургаж буй мэт далны дотуур өвдөхөд
Жирийн л өвчний тухай боддог
Жирийн л нэгэн хүн
Жилийн сүүлийн өдрийг өвдөлт хөндүүрээр эвж
Чамайг ирэхийг хүлээдэг...

Л.Баяр