Нийгэм, соёлын урсгал даган бидний амьдрал ч хувьсан өөрчлөгдөж байна. Зарим нь үл анзаарагдах боловч түр азнаад харвал олон янзаар хувирч байгаа. Энэ удаад тэмцэлд ашиглах зүйл хэрхэн хувиран өөрчлөгдсөн тухай хуваалцаж байна.

Хэдхэн хоногийн өмнө мэргэжлийн урлагийнхан “цалин”-гаа нэмүүлэх шаардлага тавин жагсаж, хүссэн хариултаа авсан бололтой одоо нам жим болцгоов. Цалингаа нэмүүлэх гэсэн тэднийг буруутгах аргагүй боловч өөрийн амьдралыг ярьж байхдаа бусдынх руу шургахаа мартсангүй. Үйлчилгээний ажилтнаас бага цалин авч байна гэнэ, шүлс шиг цалинтай байна гэнэ. Үнэн хэрэгтээ бусдын цалин ч амьдрал ахуйд нь хүрэлцэхгүй байгаа шүү дээ.

Ялгаатай нь тэд хувийн байгууллагад ажилладаг учраас дур зоргоороо дуугарч бас ямар нэгэн сайдыг дуудаж чадахгүй. Тэгээд л чимээгүйхэн виз мэдүүлж, чимээгүйхэн яваад л өгнө.

Хэн нэгэнтэй “барьцаж” бусдын амьдралыг болоод байгаа мэт, өөрийн амьдрал нь л түмэн гачигдал болсон мэтээр ярих нь харамсалтай.

Биднийг нийгэм ингэж өөрчилсөн. Өрөөлийн амьдралын хаяа хатавчаар ямар ч нүүрний хувиралгүй явахыг заасан. Сарын эцсийн жаахан хэдэн төгрөгөө аваад хэний хүү бүх зүйлийг болгох гээд явж байгааг хэн ч мэдэхгүй шүү дээ.

Дийлэнх нь л цалингаа голж байгаа, удахгүй нэмэгдсэн цалин ч санаанд тань нийцэхгүй байх вий. Монголд нуруугаа авагдтал зүтгээд ч уужуу амьсгаа авч чадахгүй, нуруугүй болоод л дуусна.

Яагаад бид “тэр хүн”-ээс бага цалин авах ёстой гэж. Ийм асуулт бидний эргэн тойронд мөн ч их эргэлддэг дээ. Гэхдээ “тэр хүн” гэж нэрлүүлэх тийм олон хангалуун амьдралтай хүн хэд байгаа бол. Бараг л тоолно биз ээ. Урлагийн зам хатуу гэж ярьдаг шиг, амьдралын зам ч хатуу билээ.

М.Дэвээ