Саруулын явах өдөр ч ойртож, хичээнгүйлэн гүйсний эцэст хэдхэн хоногт  гадаад пасспорт, виз  зэрэг ажлаа амжуулсан болой. Онгоцны буудал дээр Сэргэлэн ахынхан бас Дондог ах ч ирэв. Дондог Саруулыг тэврэн :

-Миний дүү сайн яваад ирээрэй. Гарын бэл хийгээрэй гээд дугтуй атгуулав. Сэргэлэн ах ч мөн тэврэн амжилт хүсээд “Наашаа битгий санаа зовоорой, байнга ярьж байна биз. Бид санаа зовно шүү” гэв. Харин Сэргэлэнгийн охин Тэргэл уйлж байв. Саруул түүнийг тэврэн:

-Миний дүү яагаад уйлав?

-Таныг би явуулахгүй. Шүрээ эгч эндээс яваад ирээгүй, ирнэ гэчхээд. Та ч гэсэн тэгнэ. Би таныг санана шүү дээ. Та битгий яв л даа. Саруул ахаа!. Гэртээ харьяа гээд уйлав.

-Миний дүү энэ цагийг хар аа. Ах нь энэ цагийн зүүг 120 удаа тойрохоор л яваад ирнэ ойлгосон уу гээд Тэргэлийг тэврэн нулимсаа нууна.

Чагнаа эмч Саруулыг дуудан:

-За сайн яваарай. Миний итгэлийг битгий хөсөрдүүлээрэй. Чамайг ирэхээр хоёуланд нь ярилцах юм байгаа шүү.  Баяртай, амжилт хүсье.

Саруул толгой дохин инээмсэглэн эргэн харвал Энхжин, Болороо, Мандах, өрөөний найз Түмээ, Бек нар ирэв. Болороо:

-Май энэ бэлэг. Бид 3 чамд жаахан юм бэлдсэн юм. Очоод задлаарай, санаа зовмоор юм бий. Сайн яваарай найз минь гээд тэврэв.

Ийн бүгдтэй нь салах ёс хийгээд онгоцондоо оров. Анх удаа онгоцоор нисч үзэх гэж байгаа түүнд бүх юм соньхон байв. Бүх хүн орж дуусан тухалцгаасны дараа онгоц хөөрөхийг мэдэгдэн суудлын бүс зүүхийг анхааруулж, мөн ослын урьдчилан сэргийлэх заавар хүргэн тайлбарлав. Удалгүй онгоц хөөрлөө. Саруулын чих дөжрөн яагаад ч юм жингүйдэлд орж буй мэт мэдрэгдэн айдаст хэсэг зуур хүлэгдэв. Онгоц өндрөө аван чиглэлээ тодорхойлох мөчид үйлчлэгч  бүсгүй ирээд:

-Ямар нэгэн уух юм  захиалах уу. Таны анхны нислэг үү. Таны бие эвгүй байна уу. Бидэнд хэлж болно шүү гэв. Саруул ичингүйрэн:

-Үгүй ээ, зүгээрээ баярлалаа хэмээн аргацаан өнгөрөөв. Саруул үйлчлэгчийг явсны дараа нээрээ ам цангаад байдаг. Энэ цүнхэнд юу хийсэн юм бол доо, нөгөө гурав маань. Ундаа байж юун магад гээд жижиг гар цүнхээ онгойлгон харвал цамц, өмд, гутал, мөн дотуур өмд харагдав. Саруул инээмсэглэн Болороо галзуугийн л хийсэн хэрэг биз хэмээн бодоод халааснаасаа Түмээ , Бек хоёрын дугтуйг задлан харвал 300 мянган вон байв. Энэ хоёр чинь надаас л идэж, уудаг байж яахаараа ийм мөнгө байдаг байна аа. Хамаг мөнгөө шавхаж дээ. Урд нь мөнгө байхгүй гээд л гурил, будаанд ч мөнгө нэмэрлэдэггүй байсан хоёр чинь гээд инээмсэглэнэ. Ийн суудалдаа хэсэг холхисны эцэст үйлчлэгчийг дуудан:

- Уучлаарай танайд ундаа байна уу. Хэд билээ гээд мөнгөө сарвайхад үйлчлэгч инээмсэглэн:

-Энд үнэгүй байдаг юм аа. Та юм идэх үү:

-За, та өөрөө мэдээд нэг юм аваад ир дээ. Баярлалаа гэв.

Ичиж үхэх нь ээ, ундаа хэд вэ байхдаа ч яах вэ дээ гээд ичингүйрэн онгоцноос хурдан буух юмсан гэж бодов. Ийн ниссэний эцэст Инчоны нисэх буудалд газардахыг мэдээлэв .

             Онгоц газардаж, Саруул гар тээшээ авч дараалалд зогсон явсаар шалган нэвтрүүлэх зурвас дээр ирэв. Тэрээр хэл ус мэдэхгүй тул цуг яваа хэдийгээ бараадан хажууд нь зогсов. Хажидмаа гэх эмч бүсгүй Саруулыг дуудан:

-Чи чинь сандраад байгаа юм уу. Хөлс чинь бурзайчхаж. Наад ноосон цамцаа тайл. Энд их халуун, чийглэг, бүгчим шүү гээд инээмсэглэн:

-Миний урд зогс. Би хэд хэдэн удаа ирсэн. Бас хэл ус гайгүй болсон гэв. Саруул сая тайвширч  цамцаа тайлж “Нээрээ бүгчим байна шүү” гэж бодон эргэн тойрон шинэ орчинтой танилцан “Яасан ч гоё газар вэ. Гадаа нь гарвал ямар байдаг бол” хэмээн сониуч зан нь улам хөдөлнө. Ийн бүгд хилийн зурвас алхан орж ирвэл тэдний нэрийг бичсэн солонгос хүмүүс тосон авав. Тэд ачаа тээшээ  бас хүмүүсээ бүртгэв. Нийт 9 хүний бүрэлдэхүүнтэй яваагаа Цамба хэмээх ахалж яваа дунд орчим насны өндөр залуу тайлагнав. “Энэ өдрөөс би та бүхний  хэлмэрчээр ажиллах болно. Намайг Намуунаа гэдэг, анагаах ухааны сургуулийн төгсөх курсийн оюутан” хэмээн  танилцуулав. Цэвэрхэн царайтай яг л солонгос охин мэт харагдах түүнийг хараад Саруул мэл гайхав.  \Юу вэ? солонгос охин байна гэж “андуурчээ”.

Шөнө болсон тул  тэднийг буудаллах газар руу нь авч явлаа. Саруулд  шинэ газар ихэд  таалагдсан бөгөөд ганцхан зүйлд л амьсгал нь давчидна. Тэр бол өнөөх цэнгэг эрх чөлөөний уужим агаар нутгийн салхи юмсанж. Нэг л бүгчим, чийглэг агаар түүнд таалагдахгүй байгаа ч харин гял цал гэрэл чимэглэл нь өдөр мэт л сайхан санагдана. Нилээн удаан автобусаар явсаар байрлах буудлынхаа гадаа ирлээ. Саруул толгой өргөн ямар ч сүрхий том буудал вэ. Энд орох юм байх даа хэмээн бодож суутал Хажидмаа:

-За, Саруулаа. Чи чинь юу бодоод суучив аа. Ирчихлээ.

-Хэдэн давхар бол. Яасан том юм бэ гэхэд:                                                       

-Эндэхийн дунд зэрэглэлийн буудал. Биднийг эмнэлгийн хажууд байр бэлдэж өгтөл энд байрлуулна гэнэ. За орцгооё, ядарч байна гэв.

Саруул ачаа тээшээ аван тэднийг даган оров. Цахилгаан шатанд суун найман давхарт гарч тэднийг өрөөнд хуваарилав. Саруул, Цогтгэрэл гэх намхан бор залуутай нэг өрөөнд оров. Цогтгэрэл бол төгсөөд 5, 6 жил ажилласан, туршлагатай сайн эмч төдийгүй салбартаа толгой цохидог нэгэн юмсанж. Хоёр залуу орон хувцас хунараа янзлав. Цогтоо Саруул руу харан:

-Өлсөж байна уу.

-Гайгүй ээ. 

-Өлсөж байх чинь вэ. Цаадуул руугаа явах уу. Энэ доор ресторантай юм билээ. Гарах уу.

-За, тэгье тэгье.

Хоёул хаалгаар гартал хэлмэрч охин Намуун урдаас нь ирж яваа харагдав.

42-р хэсэг                                                               

Тэрбээр:

-Өлсөж байгаа биз дээ. Зоогийн газарт ширээ зассан. Бууцгаана уу гэхэд Цогтоо баярлан:

-Ашгүй дээ, эд нар чинь хоол цайндаа сүрхий. Өлсөж цангаж үзсэн улс чинь цаанаа л өөр. Өмнө нь би нэг ирж байсан. Хоолоор бол тасраагүй шүү. Гэхдээ хоол нь ч бас асуудалтай. За за, чи сурна аа гэсээр дагуулан буув. Саруул ширээ дүүрэн хоол болон пиво ундаа өрснийг хараад Цогтоо ахын хэлсэн үнэн юм байна гэж бодно. Ахалж яваа Цамба эхлээд босч бүх хүнээ танилцуулж, хундагатай архийг ууцгаав. Цогтоо Саруулыг нудран:

- Эхний хундага. Зүгээр дээ, уучих гэвэл Саруул уугаад золтой л огьсонгүй. Цогтоо пиво задлан Саруулд бариулж “Гадаадад ирсэн хүн байна даа. Гадны юмнаас уухгүй юм аа гэхэд амсаж үзээч. Ах нь ч уудаггүй ч хааяа байх шүү” гээд инээмсэглэв. Хоол идэж дуусаад өрөөндөө орсны дараа Цогтоо:

-За дүү, хоол сайн идсэнгүй. Бүр болохгүй бол монгол хоолны газар руу явна даа.

-Монгол хоол байдаг юмуу?

-Байлгүй дээ. Юм юм бий. Бүр нөгөө улаан дэнлүүний гудамж ч бий.

-Тэр чинь юу билээ?.

-Өө, чи одоо мэдэж байж мэдэн будилаад байна уу. Нөгөө юу яагаав дээ. Биеэ үнэлэгчдийн газар гэх юм уу даа. За чи мэдэж байж...

-Бас тийм юм байна аа. Зурагтаар гараад байдаг уу. Та очиж үзсэн үү?

-За, үгүй дээ. Би чинь эхнэр хүүхэдтэй хүн. Чамайг сонирхох юм болов уу гэж. За за, унтацгаая. Чи ч юу ч үзээгүй юм шив дээ.

Саруул орондоо орж Цогтоо ахыг явуулж байхад уурлачих шив дээ. Тийм юм ойлгохгүй хүн гэж юу байхав дээ хэмээн инээмсэглээд өмнө нь ээжтэйгээ шавар байшиндаа хогшил гэх зүйлгүй хэвтэж байснаа санав. Гэтэл одоо тансаг буудалд, гадаад оронд байгаа ч сэтгэл нь хов хоосон ганцаардаж буйгаа мэдрэв. Ижий минь намайг харж байгаа. Хүү нь харийн оронд ирсэн ч нэг л тэнгэр дор амьсгалж буй болохоор та минь одоо ч дээрээс намайгаа харж байгаа байх даа гэж бодсоор нам унтжээ.

          Өглөө болж хэлмэрч охин Намуун хаалга “Сайхан нойрсов уу” хэмээгээд “Солонгосчууд цаг нарийн баримталдаг улс. Хоцрохгүй байхыг хичээгээрэй” гэж эелдгээр хэлээд гарав. Саруул, Цогтоо хоёр босч хувцсаа өмсөөд доош буув. Өглөөний цайн дээр зөвхөн монголчууд байх агаад Цамба өнөөдрийн ажлын төлөвлөгөө, үүрэг чиглэлийг товч танилцуулав. Ингээд эмнэлэгт ирэв. Саруул эмнэлгийн барилга, ногоон байгууламжуудыг хараад Намуунд хандан:

- Энд шороо тоос босдоггүй байх аа гэвэл Намуун: 

-Яаж байна. Мэдээж их салхитай үед босно шүү дээ. Ер нь чийглэг болохоор бага талдаа. Ингэхэд чи аль нутаг вэ?

-Би Архангайнх

-Тэгээд л асуугаад байж л дээ. Би Хөвсгөлийнх. Эхлээд чамд бүх юм сонин сайхан харагдаж байгаа биз.

-Тийм ээ, гоё юм. Манай хот ийм болчихвол ч ....

-Харин тийм ээ, гэхдээ уур амьсгал бас нөгөөлдөг биз. Чи хэддүгээр курс юм бэ. Чамайг оюутан гэсэн.

-Тийм ээ, би дараа жил төгсөнө

-Өө, чи чинь надаас хэд дүү юм байна. Би энд ирээд зургаан жил болох гэж байна. Чамайг эндэхийн оюутнуудтай танилцуулна аа гэв.

Эмнэлгийн хаалгаар ороод л бүх зүйл сайхан санагдахын зэрэгцээ Саруул урд нь харж байгаагүй тоног төхөөрөмж хараад ёстой л нүд тайлах гээч болов. Бүгдийг нухацтай бичиж тэмдэглэж, бүр зурж байгааг нь ажигласан солонгос эмч түүнийг Намуунтай хамт дуудан жижигхэн зургийн аппарат өгөв. Саруул гайхан:

- Бидэнд бий, зүгээр. Баярлалаа гэвэл Намуун :

-Чамайг бүгдийг зурах шаардлагагүй. Их цаг орно. Үүнийг авч хэрэглэ. Надад  олон бий гэнээ. Бас чамайг магтаж байна гээд “Чи нээрэнгээсээ зурсан юм уу.  Алив харъя” гэвэл:

-Үгүй ээ, зураагүй. Зүгээр л юм тэмдэглэж байсан юм.

-Нүүр чинь улайчихлаа. Ичих хэрэггүй ээ. Тэгээд наадхаа яаж ашиглахаа мэднэ биз дээ.

-За, мэдэлгүй яах вэ дээ. Явцгаая, хоцорчихлоо.

Эмнэлэгтэй танилцаж дуусаад өдрийн хоол идэцгээгээд, үндсэн сургалтандаа орцгоов. Таван  цаг орчим үргэлжилсэн сургалт дуусч гэгээ тасрах дөхжээ. Намуун Саруулыг дуудан:

-За хэр ойлгож байна. Чи сургуулийнхаа онц сурлагатан гэл үү. Цамба эмч чамайг магтаж байна лээ.

-Үгүй дээ. Аз таарч энд ирсэн. Бас эмнэлгийн дарга надад их нөлөөлсөн хэрэг.

-Тийм байж. Тэгвэл чамайг энд сурдаг монгол найзуудтайгаа танилцуулъя, Хэрэг болно.

-Бид нарыг гадуур дураараа явахгүй байхыг анхааруулсан. Явж чадахгүй байх.

-Зүгээр дээ. Би Цамба эмчид хэлчихье. Өө ашгүй тэр явж байна. Цамба эмчээ ... гэсээр Саруулыг дагуулан очив.

Цамба ирж буй хоёрыг харан хүлээн зогсов. Намуун:

-Та нарын автобус урд зогсоол дээр бий. Буудалд чинь хүргэнэ. Оройн хоол бэлэн гэсэн....Цамба Намуун руу том харснаа:

-Мэдлээ,  даргаа гээд хээв нэг инээмсэглэн “Ажилтай бол яв даа. Бидэнд санаа зоволтгүй. Хэл нэвтрэхгүй ч ойлголцох хүмүүс бий гэвэл Намуун инээмсэглэн:

- Би нөгөө харин...  Саруулыг хамт дагуулж явах гээд найзууддаа монголоос нэг оюутан ирсэн танилцуулна гээд хэлчихсэн юм л даа  гэвэл Цамба царайгаа төв болгон:

-Юу. Одоо орой болж байна. Гэгээтэйд уулзаж болдоггүй юм уу .... гэснээ Намууныг гонсойлгохыг хүсээгүй юу, яасныг мэдэхгүй:

-За,  шөнө дөл болгов. Нийлж дарвиж болохгүй шүү. Ганц залуу хүүг минь төөрүүл вээ чи хэмээв. Намуун, Саруулыг дагуулж явсаар метронд суув.

43-р хэсэг

-Чи ямар хөгжилтэй юм ярьдаг юм бэ. Ямар таксинд гэнэ ээ. Инээд хүргээд байх юм гэхэд Саруул:

-За юу нь инээдтэй байгаа юм бэ. Манайхан чинь цонхоо онгойлгоод л болоо. Хааяа зарим такси нь бас мэр сэр ийм шүү гэнэ. Намуун тэр хоёр удалгүй хүрэх газраа иржээ. Хоёул таксинаас буун алхав. Саруул зөрж өнгөрөх солонгос охид залуусыг харан мөн өндөр өндөр барилгууд, гэрэл чимэглэл гээд харж сонжихгүй юм байсангүй. Нэгэн газрын үүдэнд ирснээ Намуун:

-За ирчихлээ,  орцгооё. Манайхан дотор бий. Биеэ барих хэрэггүй. Чамаар Монголын сонин сайхан яриулна гэхээс тэсч ядсан хүмүүс байгаа гэв. Саруул, Намууныг даган орвол ресторан маягийн бололтой газар байх ба үүднээс эхлээд хүмүүс толгой бөхийн мэндлэх нь их сонин бас гоё ч юм шиг. Нүүрэнд нь инээд тодрон алхсаар нэгэн ширээний дэргэд ирэв.  Ширээ тойрон суух 5, 6 залуус Намууныг харан:

-Сайн байна уу. Чи чинь ямар уддаг юм бэ гэж гомдоллох ба Саруул руу эргэн:

-За сайн байна уу. Танилцъя гээд бүгд гар барин танилцацгаав. Намууны хажууд суух өөрийгөө Сувдаа гэж танилцуулсан охин Саруул руу харан:

-Чи сургалт семинараар эмч нартай ирдэг, мундаг юм аа. Анагаахын ганц гавал нь уу, үгүй юү гэхэд Саруул:

-Үгүй дээ, аз таарсан хэрэг. Харин та нар бас анагаахын сургуульд сурдаг уу?

-Үгүй ээ.Намуунаа энэ Төгөлдөртэй хамт анагаахын сургуульд сурдаг. Бусад нь өөр өөр сургуульд. Энгийн ажил хийдэг хүн ч бий. Ер нь бол энд бүгд ажил хийдэг дээ.

-Тийм үү. Ямар ажил хийдэг вэ.

-Чи сонирхоод байгаа бол  амралтын өдөр цагийн ажил үзэхгүй юу гээд инээмсэглэхэд Намуун, Сувдааг нудран:

-Чи юм уучхаа юу. Юу яриад байгаа юм бэ. Дөнгөж ирсэн хүнд. Сувдаа дуугаа хураан чимээгүй суув. Дөлгөөн гэх залуу ярианы сэдэв өөрчлөн Саруултай Монгол орны сонин сайхныг их л дотночилон ярилцах авай. Ийн залуус нилээн удаан суув. Төгөлдөр гэх залуу ширээнээс босч:

-“За орой болж, би явлаа” гэвэл өөр нэг охин бас босч хамт явъя гэв. Энэ үед Намуун уурлангуй:

-Энэ хоёр өөрсдийг нь мэдэхгүй гэж боддог юм байх даа гэхэд хэд хэдэн шар айраг уучихсан Сувдаа халамцсан бололтой:

-Энэ Төгөлдөр Монголд найз охинтой. Өдөр бүр утсаар ярьдаг. Нөгөөх нь ч гэсэн дээ, мэддэг юм байж ингээд л явах юм даа гэхэд Намуунаа:

-Хая!. Наад хоёроо битгий тоо. Өөрсдөө мэдэж байгаа байлгүй дээ гээд бусад руугаа эргэн:

-Хүүе, Уянга аа!.Чи чинь яагаад дуугаа хураачихаваа гэх нь тэр. Саруул, Уянга гэсэн нэрийг сонсоод дотроо цочих шиг бас нэг л сонин мэдрэмж зурсхийн өнөөх охин руу харан “Уянга гэнэ үү.  Надад нэрээ хэлсэн бол би мартах ёсгүй дээ. Энэ охин нээрээ хэлээгүй юм байна гэж бодов.

Үргэлжлэл бий...

Хард овогт Ц.Билгүүн

Өмнөх нь

Агуу хайр-1:  https://www.24tsag.mn/a/182611

Агуу хайр-2: https://www.24tsag.mn/a/182617

Агуу хайр-3: https://www.24tsag.mn/a/182621

Агуу хайр-4 https://www.24tsag.mn/a/182723

Агуу хайр-5 https://www.24tsag.mn/a/182727

Агуу хайр-6 https://www.24tsag.mn/a/182735

Агуу хайр-7  https://www.24tsag.mn/a/182736

Агуу хайр-8 https://www.24tsag.mn/a/182741

Агуу хайр-9 https://www.24tsag.mn/a/182759

Агуу хайр-10 https://www.24tsag.mn/a/182788

Агуу хайр-11 https://www.24tsag.mn/a/182788

Агуу хайр-12 https://www.24tsag.mn/a/182806

Агуу хайр-13 https://www.24tsag.mn/a/182817

Агуу хайр-14 https://www.24tsag.mn/a/182835

Агуу хайр-15 https://www.24tsag.mn/a/182844

Агуу хайр-16 https://www.24tsag.mn/a/182858

Агуу хайр-17 https://www.24tsag.mn/a/182868

Агуу хайр-18 https://www.24tsag.mn/a/182886