Амьд  хөгжмийг жинхэнэ утгаар нь мэдрүүлдэг цөөхөн бөмбөрчдийн нэг бол “Хурд” хамтлагийн бөмбөрчин Д.Отгонбаатартай ярилцлаа.

-Бөмбөрчин болоход ах нарын тань нөлөө их байсан уу?

-Багадаа би бөмбөр тоглох дуртай байсан ч бөмбөрчин болно гэж боддоггүй байлаа. Харин бөмбөрөөс илүү гитар сонирхдог байв. Д.Отгонбаяр ах маань 10 жилдээ “Энхийн туг” гэдэг хамтлагт байсан юм. Сургуулиа төгссөн жилээ “Өргөө” хамтлагийн ах нартай урагшаа тоглолтоор яваад ирснийхээ маргааш гэнэт л “Чи ер нь бөмбөрчин болбол яасан юм бэ. Бөмбөр их гоё шүү дээ. Би гитар тоглож байгаа юм чинь чи бөмбөрчин болчихвол зүгээр байх аа” гэсэн. Тэр үед би 16 настай байсан. Ахын үг нөлөөлсөн байх. Тэр өдрөөс хойш маш их бэлтгэл хийж, хөдөлмөрлөсний үр дүнд л өдий зэрэгтэй яваа гэж боддог. 

-Та тухайн үед хэдэн цагийг бэлтгэлдээ зарцуулдаг байв?

-Гитарыг хаяад бөмбөрөөр хичээллэж эхлэхдээ өглөөний есөн цагаас оройн зургаан цаг хүртэл ганц ч босолгүйгээр бэлтгэл хийдэг байлаа. Цай хоолоо л идэх гэж дунд нь нэг босдог байсан. Тэгээд өдөржингөө бөмбөрөө нүднэ. Ямар сайндаа манай хамтлагийнхан “Алив Отгонбаатар минь одоо жаахан амар. Чихээ хэсэг амраа” гэдэг байсан ч би үгэнд нь оролгүйгээр бөмбөрөө л нүддэг. Яагаад ингэж их бэлтгэл хийдэг байсан бэ гэхээр манай хамтлагаас Отгонбаяр  ах, Нааяа эд нар маань өмнө нь хамтлагт байсан. Тийм учраас надаас илүү туршлагатай, чад­вартай. Харин би хожуу 16 настайгаасаа бөмбөр сонирхсон болохоор маш их бэлтгэл хийх шаардлагатай байсан л даа. Бэлтгэл хийхгүй ч юм уу, аль эсвэл чөлөөт цагаараа өвлийн ид хүйтнээр дулаан хувцас давхарлаж өмсөөд л хөлдүү мах нүддэг, харин зуны цагт жинсэн өмднүүдийг задалж оёод элс хийж норгож байгаад л нүддэг байлаа. Ихэнхдээ рок хамтлагийн дуунууд сонсоно.  Тухайн үед зөвхөн кассет л байдаг байсан болохоор рок хамтлагуудын дууны аяыг өөрийн сонсголоор бөмбөр дээрээ тоглодог байлаа. Ингэж их бэлтгэл хийсний үр дүнд Хамтлагийнхаа 200 гаруй дууны бөмбөрийг тог­лосон байна. 

-Анхны бөмбөрөө өөрөө угсарч байсан гэдэг байх аа?

-Хөдөө орон нутаг, ийш тийшээ тоглолтоор явж байхдаа янз янзын эвдэрсэн муудсан бөмбөрийн сэг цуглуулдаг байлаа. Тухайн үеийн клубын эрхлэгч нарыг найрч байгаад л гайгүй гэснийг нь түүж, цуглуулж авдаг байсан. Тэгсээр байгаад л өөртөө нэг шар бөмбөр угсарч авч байсан санагдана.

-Анхны тоглолтоо хийхдээ та 19 настай байсан гэсэн. Тэр үеийнхээ дурсамжаас хуваалцвал? 

-Анх бөмбөр тоглоод тайзан дээр гарахдаа понограмм­тайгаар хэд хэдэн ая тоглож байсан. Понограмм дагаж тоглоно гэдэг бол хамгийн хэцүү. Бөмбөрөө цохиж байгаа юм шиг тоглож байсан тэр мөчүүд, оролцсон тоглолт болгон дээрээ би нэлээд сэтгэл гонсгор байдаг байсан. Тайзан дээр нэг л тийм баригдмал, өөрийнхөөрөө биш юм шиг санагддаг. Анх жинхэнэ тайзан дээр гарсан үе гэвэл “Эх орны төлөө” гээд Соёлын төв өргөөд болсон тоглолт. Тэнд л би яг өөрийнхөөрөө тоглосон доо. Дорнодод 2001 онд Н.Багабанди гуайн сонгуулийн сур­талчилгааны үеэр маш их салхитай байхад би цээж нүцгэн тоглосон юм. Дараа нь Н.Багабанди гуай хамтлаг, дуучдыг хүлээн авч уулзаж байхдаа “Миний төлөө маш олон үзэгчийн өмнө салхи сөрөн цээж нүцгэн тоглоод сууж байсан тэр хүүхэд одоо болтол нүдэнд минь харагдаж байна” гэж хэлсэн. Энэ үг надад маш их урам өгч байсан л даа. Төрийн тэргүүнээсээ ийм үг сонссон хүн чинь урамшина биз дээ. 

-Тайзан дээр нэлээд эмо­цитой бөмбөрөө тоглодог гэж фэнүүд тань үнэлдэг юм билээ. Тайзан дээрх Отгонбаатар, амьдрал дээрх Отгонбаатар хоёрын ялгаа гэвэл юуг хэлэх вэ? 

-Тайзан дээрээ л өөрт байгаа бүх эрч хүчээ гаргадаг. Бөмбөргүйгээр амьд хөгжмийн хамтлагийг төсөөлөөд үз дээ. Боломж байхгүй. Тиймээс би бөмбөрчин хүний хувьд өөрт байгаа боломж, бололцоо, нөөц юу байна тэр бүхнээ тайзан дээрээ л гаргадаг. Харин амьдрал дээр жирийн нэг эцэг, сайн хань.  

-Бөмбөр тоглоод маш олон жилийг үдсэн байна. Эр­гээд харахад таны амьд­ралд гарсан хамгийн том өөрчлөлт юу байв? 

-Тог­лолтоор явж байгаад өөрийн хайртай ханьтайгаа учирч хоёр хөөрхөн охинтой болсон минь л “Хурд”-ын бөмбөрчин, бөмбөр тоглосны ач. Хэрвээ би бөмбөр сонирхож тоглож эхлээгүй бол ханьтайгаа учирч, хөөрхөн охидтой болохгүй байсан ч юм бил үү. Бөмбөр л ханьтай минь учруулсан. 

-Бөмбөр тоглох үедээ ямар мэдрэмж авдаг вэ? 

-Хамгийн сайхан мэдрэмж. Хүн өөрийн дуртай зүйлээ хийнэ гэдэг чинь өөрөө хамгийн том аз жаргал. Дуртай зүйлээ гоё эзэмшээд сурчихсан байвал түүгээрээ омогшиж, бахархаж, түүнээсээ эрч хүч авч тоглоно гэдэг бол миний хувьд маш сайхан зүйл. Тийм болохоор үнэхээр кайфтай. Бөмбөрөө тоглож байхдаа бараг ертөнцөөс тасардаг. Тэр хэмжээгээрээ маш гоё мэдрэмж авдаг. Тоглолт болгон дээр анх тайзан дээр гарч байсан догдол­сон, баярласан, айсан тэр мэд­рэмжээрээ л бөмбөрөө тоглодог.  

-Бараг хориод жил бөмбөр тог­лосон хүний хувьд хэчнээн бөмбөр элээсэн бэ?

-Анхны шар бөмбөрөө нэлээд удаан нүдсэн. Шар бөмбөрөө яаж алга болгосноо одоо ч бодоод санадаггүй юм. Тэгээд дараа нь “Tamati” гээд хар бөмбөр авсан. Энэ хар бөмбөрөө “Fire” хамтлаг дөнгөж байгуулагдаж байхад нь тэдэнд бэлэглэсэн. Одоо тоглож байгаа  “Kama” бөмбөрөө 2001 онд худалдаж авч байсан юм. Яг одоогоор тав зургаан бөмбөр байгаа. Бөмбөрүүддээ маш их хайртай. Унадаг унаа­тай минь ижил байнгын хэрэг­лээ болж дээ. Өөрийгөө бөмбөргүйгээр төсөөлөхөд хүртэл бэрх болсон байна. (инээв)

-“Нисванис” хамт­лагт байсан. Яагаад хамт­лагаасаа гарах болов? 

-“Нисванис” хамлагт би 1996 онд орж байсан. Анх хамтлагт орохдоо ирээдүйн “Хурд”-ын бөмбөрчин шүү гэдгээ хэлсэн. Ингээд нэг жи­лийн хугацаанд “Нисванис” хамт­лагтайгаа олон сайхан уран бүтээл дээр хамтарч ажил­ласан. Тухайн үедээ хөгж­мийн хамгийн том наадам бол “Пентатоник” байлаа. “Нисванис” хамтлагтай “Сур­гууль нураасай” гэдэг тог­лолт хийж тэр жилийнхээ “Пента­то­ник” наадмаас “Шилдэг дебют хамтлаг” өр­гөмж­­лөл авч байлаа. Дараа хавар нь “Нисванис” хамтлагаас гараад “Хурд” хамтлагтаа ирсэн дээ. 

-Нэлээд хэдэн жилийн өмнө бөмбөрийн сургалт явуулж байсан санагдаж бай­на. Хэчнээн шавьтай  болсон бэ. Ер нь гарын  шавьтай болъё гэсэн бодол байдаг уу? 

-Одоо бол ямар нэгэн сургалтын төв байгуулъя гэж бодож байгаа юм алга. Мэ­дээж уран бүтээлч хүн болохоор өөрийн гэсэн гарын шавьтай болъё гэж бодолгүй яах вэ. Одоогийн байдлаар нэг охинд бөмбөр зааж байгаа. Өөрөө суръя гээд манай “Хурд”-ын байранд ирж байсан. Маш уйгагүй бэлтгэлээ хийж байгаа. Удахгүй нэг мундаг бөмбөрчин гарч ирэх байх аа. Бөмбөр суръя гэсэн хүн бүрт манай байрны үүд хаалга ямагт нээлттэй байх болно гэж хэлмээр байна.