Урин дулаан айсуй заларч, аялал зугаалгын өдрүүд эхэлж байна. Энэ жил коронавирусний нөхцөл байдлаас шалтгаалан нийслэлээс гарах хөдөлгөөнийг хаасан тул Улаанбаатарчууд дотроо аль тухтай газраа агаарлаж байна. Боломжоороо л гэсэн үг шүү дээ. Нөгөө талаар дархлаа дэмжихэд ч тустай талаар мэргэжилтнүүдийн зөвлөмж бий.

Мэдээж нийслэлээс гарч болохгүй учраас иргэдийн хувьд голдуу гол ус бараадан салхилах нь элбэг байгаа ч шүүмжлэхгүй байхын аргагүй нэг зүйл байна.

Энэ нь хог. Хогондоо дарагдсан, аврал эрэх голууд. 

Ялангуяа Улиастай гол яг л хогийн цэг шиг болж. Голын урсгалыг хааж буусан айл олон. Тохиромжгүй цэгт газар олгосноос болж өдгөө Улиастай голын урсгал ч хумигдаж, амь тавьж байна уу даа гэлтэй. Уулаа ороогоод голын урсгалыг дагаад дээш явбал бараг хогийн цэг шиг болж. Архины шил, ундааны лааз, газ, бусад хог хаягдал олонтаа тааралдана. Бүр хүүхдийнхээ живхийг ч энд тэнд хаяад явж. Ядаж “амь зуух” гэж хичээж байгаа голын ойролцоо амарч, зугаалсан бол өөрийн хэрэглэсэн бүтээгдэхүүнийхээ хогийг аваад явчихаж сурмаар байна. Би л болж байвал бусад нь яах вэ гэсэн сэтгэлгээгээ гээж, тархиндаа ухамсар суулгамаар байна. 

Түүгээр ч барахгүй Сэлбийн гол байна. Тууз хайчлаад л сүржин нээсэн нөгөө 70 саяын хүний нүд хуурсан Сэлбийн усан хөшиг нь хаа байна. Сэлбэ гол сэргэж чадахгүй явсар овоолсон шороо л болж үлдэх нь. Ийм цаг ойрхон байна. Арайхийн урсаж байгаа голын эргээр тамхины иш, архи, пивоны шил зэрэг хогон дунд дарагдсан нь үзэмжгүй харагдана. Үнэхээр бидний тархинд ухамсар л хэрэгтэй байна. 

А.Сүх