16-р хэсэг

Хоролоо хөгшин ханиалгасаар сэрэн

-Цэцэгээ маань ирчихээ юу? жаахан хажуулсан чинь унтчихсан байна шүү. Хөгширч дээ эгч нь Бумаа ирсэн үү?

-Ирсээн эгчээ таны бие яаж байна.

-Даралт ихсээд толгой жаахан манарчээ бусдаар зүгээр дээ. Хоролоо хөгшин гэртээ орон Цэцэгээ болон тэднийхэн унтацгаав. Ийн нөгөөдөр болж Цэцэгээ болон Энхриймаа ажлынхан хэдэн хүмүүстэй Төрөөгийнд очхоор явав. Энхцэцэгийг болон хүүхдүүдээ Хоролоо эмгэнтэй үлдээжээ. Төрөөгийнд очвол ажил явдалд бэлтгэн байгаа нь нүдэнд илхэн харин охин дүү нь ирчихсэн байгаа бололтой нэгэн бүсгүй ногоо арилган сууж байв. Төрөө, Энхриймааг харан сандал руу заан суулгаад хүмүүст цай аягалаж өгөөд ххол унд ойртуулан үйлчлэв. Энхриймаа дуугүй суух хэдий ч Төрөөг өрөвдхийн эрхэнд нүдэнд бүгэх нулимсаа нуун дуслуулахгүй байлаа. Цэцэгээ жаазанд байх зурагнуудыг хэсэг харсан аа зогтусан энэ чинь Энхриймаа чи ... гэснээ хүмүүсээс санаа зовсон уу? чимээгүй болов. Хэсэг хугацааны дараа бүгд Төрөөгийнхөөс гарцгаав. Ногоо арилган суух хөөрхий бүсгүйн хамрын нусаа шурт татахаас чимээ энэ гэрт бараг гарахгүй байлаа. Төрөө ч үг дугарсангүй царай нь цонхийсон турчихсан хүн хоолой нь арган баярлалаа та нартаа гэсээр үлдэв. Цэцэгээ, Энхриймаа хоёрыг Баярхүү дөхүүлж өгөхөөр болов. Зам нийлж байгаа тул Цэцэгээ татгалзсангүй. Баярхүү дуугүй хэсэг явсан аа...

-Манай Төрөө хамаатан садан цөөхөн юм аа. Найзыгаа ямар их өрөвдөв дөө. Хөөрхий ээж нь ямар сайн хүн байлаа даа. Олон жил өвдөж муу хүүгээ их зовоолоо доо гэдэгсэн. Харин охин дүү нь оройтож ирж дээ хөөрхий өчигдөр ямар хэцүү байв аа. Тайвшируулах гэж их юм болсон доо. Цэцэгээ лавшруулан охин нь тэгээд хаана байдаг байсан хэрэг үү? Төрөө надад лав дүүгийнхээ тухай ярьж байгаагүй юм байна.

-Энд байдаг байж байгаад гадагшаа гарсан юм гэнэ. Ер нь бол өргөмөл охин юм шиг байгаам . Төрөө ч надад нарийн зүйл нэг их ярьдаггүй би ч асуудаггүй. За та хоёр эндээс автобусанд суучих уу? найз нь лам хар зална гадуур бас ажил ихтэй.

-Тэгэлгүй яахав за .... Цэцэгээ, Энхриймаа хоёр буун автобусанд суув. Энхриймаа юу ч дугарахгүй явсаар автобуснаас буугаад гэрлүүгээ алхах зуур Цэцэгээ ам нээн

-Миний найз зүгээр үү? нэг л сонин болчих юм. Тэхдээ би нэг л зүйл ойлгосонгүй. Тэдний жаазанд чиний зураг байх юм. Төрөө, талийгч та 3 байсан харагдаад .... Энхриймаа нулимсаа арчин: Тиймээ би мөн найз нь хичээсээн Төрөөгийн араас хэдэн жил гүйсэн гэж бодож байна. Талийгч хааяа манай ажил дээр ороод ирдэг байсан юм. Надад их сайн би ч Төрөөд сайн байсан болохоор ээжид нь их сайн хоёул их дасгалан ярилцдагч байлаа. Бие нь муудсанаас хойш хөөрхий гэрээс гарахаа больсон би нэг удаа л зорьж очсон юм. Тэгэхдээ тэр зургийг угаалгаад аваачиж өгсөн юмдаа. Яг л өнгөрөх гэж байгаа хүн шиг их юм захиж билээ. Бодохоор л хоолой зангираад байх юм... Төрөөгийн хажууд баймаар ямар их бодогдов доо. гэвч найз нь эх хүн шүү дээ... ... Цэцэгээ юу ч хэлсэнгүй Энхриймаагийн сэтгэлийг ойлгохын ихээр ойлгов. Гэртээ ирвэл Дэлгэрбаяр гэрийнхэнтэйгээ ирчихсэн байв.

-За сайн байцгаана уу? та хоёр хаачаад ирээв. Бид хэд хөдөө яваад өнөөдөр ирлээ. Хоролоо билүү хөөрхий хөгшин ядарсан бололтой хамаг хөлс нь бурзайчихсан хүүхэд тэвэрчихсэн сууж байна. Та санаа зоволтгүй орж хажуул гээд гэрт нь орууллаа зайлуул...

-Өө тийм үү? хөөрхий дөө ядралгүй яахав бид хоёр харин нэг тийшээ яваад жаахан саатчихлаа. За та хэд минь сайн уу? хүүе Ану миний дүү нааш ирээ ямар том болоо вэ? Оюунаа минь ажил сайн уу? ойрд үзэгдэж харагдахгүй ярихгүй таг болцгоочих юм аа.

-Өө сайн сайн аав, ээж дээр очоод ирлээ.

-Манай Дэлгэр нээрээ сонин хүн шүү. явах байсан бол хэлэхгүй. Жаахан юм явуулах байсан юмсан.

-Яарч сандраад яваад ирлээ. Миний виз гарчихсаан эгчээ удахгүй нислээшдээ.

-Юун виз билээ.

-Өө та чинь одоо мэдээгүй юм уу? Солонгос явна гээд яриад байсан даа.

-Аан тэр үү? өө за болж дээ хэзээ явах нь ...

-Удахгүй ээ .. аав , ээж дээрээ очоод ирлээ. Таныг нүүлгэж төвхнүүлж байж яваарай гэсэн ... өө нээрээ шөлний юм өгүүлсэн шүү. за тэгээд ойрын хугацаанд нүүцгээнэ шүү тэрийг хэлэх гээд л ...

-Сүр сар гээд л яарвал даарна гэдэг биз дээ. ахад хэлсэн үү?

-Хэлсээн бөөн баяр намайг тосно гэсэн...

-Өө за за эгч нь онгоцны билетэнд нь хэдэн төгрөг нэмрэлнэ ээ за юу?

-Санаа зоволтгүй ээ эгч минь ... харин нэг асуудал байгаа даа. Цэгмидийн хэрэг нөгөө хэд нь баригдсан юм байхаа. Энийг шийдэхгүй бол ах намайг загнах байх аа.

-Тэгээд юу гэнэ хэзээ тэр вэ? Урнаа надтай ойрд яриагүй. Баярцэцэгч юу ч хэлээгүй...

-За дараа ярилцаяа энэ талаар .... Манай жаахан охин том болоод л байна уу? Энхриймаагаар сонин сайхан юу байна.. Удаан уулзаагүй хүмүүс гэрт зочлон яриа хөөр дэлгэн сууцгаав. Оюун, Энхцэцэгийг өхөөрдөх зуураа Энхриймаа руу харан эгч таныг асууж байсан нэг уулзах юмсан л гэсэн хүн байна лээ.

-Тийм үү? Би өдөртөө хүүхдүүдтэйгээ гэртээ шүү дээ. хэзээ л бол хэзээ ирж болно гээд хэлчихээрэй.

-Тэгье ээ.

-Ингэхэд чи жирэмсэн юм уу даа.

-Юу та яаж мэдэв.

-Мэдэлгүй яахав дээ. Царайг чинь хараад л мэднэ. Би чинь олон охид хүүхнүүдтэй олон жил ажилласан хүн шүү дээ. Энрхиймаа инмсэглэвэл Оюун нүүр нь улайгаад ирэв. Цэцэгээ инээмсэглэн хүүе нээрээ юм уу? Ану минь дүүтэй болох нь байна шдээ. надаас бас нуух санаатай юу та хоёр... Дэлгэрбаяр, Оюуныг тэврэн

-Миний хань бүхэл бүтэн хоёр сар надаас нуучихсан байгаа юм даа.

-Ямар сайхан мэдээ вэ? наад визнээс чинь сайхан мэдээ байна. Чи ер нь явах хэрэг байна уу? Эмэгтэй хүн ганцаардана шүү дээ. .

-Эгч минь арай гэж нэг гарч байхад явахгүй яахав дээ. Амьдралаа бодож л хэдэн төгрөг олох гэж байгаа болохоос хадам ээж л жаахан дургүй байгаа болохоос.... Оюун ч үг нэмэн: Би анхнаасаа зөвшөөрсөн одоо хориод яахав дээ. Аав, ээжийнд байх хойно алзахгүй ээ. Та санаа зоволтгүй эгч минь ... Дэлгэрбаярынхан инээд хөөртэй халуун яриа өрнүүлж суусаар хөдөлцгөөв.

17-р хэсэг

Шөнө дөл болж байлаа. Цэцэгээгийн утас дугарав дуу нь чанга тул дандаа унтраадаг ч энэ шөнө мартчихсан юмсанж.Цэцэгээ утсаа аван яривал Баянмөнх байв.

-Сайн уу? миний хүү чинь ийм шөнө юу болоо вэ?

-Ээж, ээж, эмээ... гэсээр уйлав Цэцэгээ сандран орноосоо өндийн эмээ нь яасан юм. Алив Баярмаа байна уу? ээж нь ярьяа..

-Байна уу? байна уу?

-Би Баярмаа байна аа

-Ингэхэд ээж яасан гэнэ ээ... Баянмөнх ... - Бид хэд хот орж явна аа. ээж бие нь муудаад... та эмнэлэг дээр хүрээд ирэх үү?

-Юу гэнэ ээ. Байна уу? байна уу??? Цэцэгээ хэсэгхэн зуур бодсоноо ухасхийн босон хувцаслав. Бяцхан охин Цэцэгээгийн ярих чимээнд сэржээ.Энхриймаа охиноо хөхүүлэх зуураа: яарч сандраад юу болоов ийм шөнө дүл болсон хойно хаачихана вэ?

-Баянмөнх үгүй ээ Баярмаа ярилаа... Хот орж явна гэнэ. Хадам ээж ...... ямарч гэсэн эмнэлэг явахгүй бол болохгүй.. Баярцэцэгээ миний охион ... Цэцэгээ, Баярцэцэгийг сэрээн миний охин босоорой.

Эмээ нь наашаа ирж байгаа бололтой эмнэлэгт ирж байгаа гэнэ. Миний охин ээжтэйгээ явах уу? Баярцэцэг нойрмог хэдийч хувцасаа өмсөн яаравчлав. Баянжаргал л дуг нойрондоо унтаж байв. Цэцэгээ, Баярцэцэг хоёр хувцаслаад гарвал Бумаа машинаа асаан хаалга онгойлгож харагдав. Цэцэгээ яаравчлан Бумаагийн хажууд очоод

-Чи хаачих гэж байна..

-Та хоёр эмнэлэг явах юм биш үү? сая Энхрий надад хэлсэн юм...

-Аан за яаравчлаяа. Машинд сууцгаан хөдлөв. Бумаа ч Цэцэгээгийн сандарсан царайг хараад юу ч дугарсангүй. Давхисаар эмнэлэгийн гадаа ирэв. Цэцэгээ утсаа гарган залгавч Баянмөнх утсаа авахгүй мөн Баярмаагийн утас ч холбогдсонгүй. 20 орчим минут хүлээсний дараа түргэний машин ирж машиныг тосон сувилагч нар нүд ирмэхийн зуур өвчтнийг түрдэг орон дээр хэвтүүлэн гүйв. Цэцэгээ машинаасаа буухад Баярцэцэг гүйн эмээ гэх сонсогдов. Цэцэгээ, Баярцэцэгийн араас гүйсээр эмнэлэгийн сэхээн амьдруулах тасагийн коридорт тулаад гацав. Баярмаа, Дамдин хөгшин Гансүх мөн Баясгалангийн том эгч нь Байгаль ирсэн байв. Байгаль гэх энэ бүсгүй Цэцэгдэлгэрийг анх ирсэн цагаас нүд үзүүрлэн Баясгалан эхнэрээ ээжээсээ өөр хэн бүгдээс өмгөөлдөг байсан болохоор Баясгалантай ч таарахаа больж эгч дүүсээ болино гэж хүртэл хэрэлдэж байсан удаатай. Ерөнхийдөө Байгаль, Баясгалан, Цэцэгдэлгэр хоёрыг угийн хамаардаггүй байжээ. Цэцэгээ, Баянмөнхийг тэврэн сандал дээр суув. Дамдин хөгшин Цэцэгээгийн гараас атгаад: миний охин ирчхэв үү? ээж нь бие нь тэнхрэхгүй байсаар... зөрүүд хөгшин ямар үгэнд орох биш .... \санаа алдан нулимсаа гадагшлуулахгүйг хичээн суув.\ Баярмаа, Цэцэгээтэй юу ч ярьсангүй. Нилээн удсаны эцэст гаднаас Бумаа орж ирэв үүр цайх дөхсөн болохоор бүгд нойрмоглох боловч сууцгаана. Бумаа, Цэцэгээгийн хажууд ирэн юу болж байна . өвчтөн гайгүй юу? хагалгаанд орсон юм уу? би та хэдийг хүлээгээд... машиндаа сууж байгаад унтчихажээ.

-Өө уучлаарай.. Би чамайг явж байгаарай гэж хэлсэн санагдаад... Миний хүүхдүүд Бумаа ахтайгаа явах юмуу? Хариад байж байх уу? Баянмөнх толгой сэгсрэнэ. Баярцэцэгч явахыг хүссэнгүй. Тэр хоёрт эмээгээсээ холдох ямарч бодол төрсөнгүй. Бумаа ойлгон ганцаараа хаалгаар гаран яваад өгөв. Яг энэ үед Баярмаа, Цэцэгээгийн хажуугаар гарахдаа “ Чи ингэхэд ер нь явбал яасан юм” ээж нэрээр чинь дуудаад байсан болохоор л чамайг дуудсан юм. Энэ залуу чинь хэн билээ. Би мэднэ шүү.

-Баярмаа минь юу ярина вэ? Би юу гэж явах вэ? Энэ манай хажуу айлын залуу... Биднийг хүргэж өгсөн юм. Би харин хүлээж байгааг нь л мартаж орхиж

-Мөн тийм байхдаа... Баярмаа нүдээрээ ширвэн коридорт алхана. Байгаль, Цэцэгээг нөгөөл муу хардгаараа харах хэдий ч үнэхээр ээж нь Цэцэгээ гэж хэдэнтээ дуудсан тул яаж ч чадахгүй байлаа. Хэрэв тийм биш бол аль хэдийн хөөгөөд явуулчих хүн билээ. Удалгүй эмч гарч ирэн маскаа тайлан Дамдин хөгшин дээр ирэн нүдрүү нь харан

-Би танд хэлсэн дээ ах минь... эртхэн гадагшаа явж эмчилгээ хийлгэ гэж..... одоо үнэхээр тогтоож барих хүнд байна. Та бүхэн сэтгэл санааны бэлтгэлтэй байгаарай. Ирж уулзах ах, дүүс нь байдаг бол хэл хүргэ дээ.... Эмч эргэн алхахад Байгаль, Баярмаа хоёр эмчийг даган ямар нэгэн арга чарга байгаа биз дээ.Та нар чинь эмч биздээ. Бид нэг л сайн ойлгосонгүй гэсээр дагаад явчихав. Дамдин хөгшин энэ удаа нулимсаа нуусангүй. Баярцэцэг халааснаасаа жижигхэн нусны алчуураа гарган өвгөний нулимсыг арчив. Дамдин хөгшин Баярцэцэгийг тэврэн мэгшүүлэв. Цэцэгээ чухам юу хэлэхээ мэдэхгүй нулимсаа залигана. Хэдэн цагийн дараа Гансүх гаднаас хоол авчран идэхийг хүсэвч хэнч идсэнгүй. Жаргалмаа хөгшин ухаан саруул ярихдаа муу хэдийч ухаан санаа нь хэвийн байгааг эмч дуулгаад нэг, нэгээрээ орж уулз гол нь удахгүй байхыг сануулав. Байгаль хамгийн түрүүнд орон төд удалгүй гарч ирэв. Баярмаа ардаас нь орон хэсэг хугацаа өнгөрөөв. Дамдин хөгшин яагаад ч юм. Цэцэгээгийн гараас хөтлөн үүдэнд ирээд

-Миний охин орчихоод ир дээ. аав нь дараа нь орьё. Цэцэгээ орох зориг байхгүй байсанч хаалгаар оров. Жаргалмаа хөгшин Цэцэгээг хараад инээмсэглэн нулимс нь бөмбөрөхийг харав. Цэцэгээ сэтгэлээ барихыг хичээсээр гараас нь очир атгавал тэнхээ муутай нарийнхан үрчигэр гар сүүлийн тэнхээгээ шавхаж буй бололтой чанга мэдэгдэхүйц атгахыг хичээн зөрүүлэн атгах аядав. Жаргалмаа сая нэг санаа нь амарсан бололтой. Тэнхээ муутайгаар хамаг хүчээ шавхаж буй бололтой. “Хүүхдүүдээ хайрлаж яваарай” Баярмаагаа харж явдаг юм шүү. Чи минь ухаантай даа... гээд дахин үг хэлэхийг хичээвч Цэцэгээ хөгшин улам хичээх тусам ядраад байгааг анзааран толгой дохин

-Ойлголоо ээжээ би ойлгосон та одоо тайвшир биеэ бод ээж минь .... намайг эрт ирээгүйд өршөөгөөрэй... Цэцэгээ ядраахыг хүсээгүй тул өрөөнөөс гарав. Тэрээр түүний хэлсэн үгийг болоод түүнийг анх бэр болж очход яг ингэж инээмсэглэж байсан нь нүдэнд нь зурсхийв. Тэрээр сүүлийн хэдэн жил хэдий зөрчилтэй байсанч хөөрхий хөгшинийг өрөвдсөндөөч тэр үү? өөрийнхөө гаргаж байсан зангаас ичсэндээч тэр үү? мэгшүүлэн уйлав. Дамдин хөгшин ач нартайгаа орохыг эрмэлзсэнч эмч яасан ч зөвшөөрсөнгүй. Энэ өдрийн орой бүүдийж нэгл зэвхий саарал өнгө бүрхээд иржээ. Жаргалмаа хөгшиний ганц дүү хэдий яаравч эгчтэйгээ уулзаж чадсангүй. Хорвоогийн өдөр хоногуудаас хөөрхий хөгшин халин одлоо..

Хард Билгүүн

Үргэлжлэл бий...

Өмнө нь:

Зүрх сэтгэл-II /1-р хэсэг/ https://www.24tsag.mn/a/184060

Зүрх сэтгэл-II /2-р хэсэг/  https://www.24tsag.mn/a/184071

Зүрх сэтгэл-II /3-р хэсэг/  https://www.24tsag.mn/a/184097

Зүрх сэтгэл-II /4-р хэсэг/  https://www.24tsag.mn/a/184146

Зүрх сэтгэл-II /5-р хэсэг/  https://www.24tsag.mn/a/184164

Зүрх сэтгэл-II /6-р хэсэг/  https://www.24tsag.mn/a/184203

Зүрх сэтгэл-II /7-р хэсэг/  https://www.24tsag.mn/a/184529